Mijn Leven - Andy Sierens - Ne Stap Verder (CD)


Download Mijn Leven - Andy Sierens - Ne Stap Verder (CD)
2009
Label: Evil Penguin Records - EPR 0056,Evil Penguin Records - LCM800244 • Format: CD EP • Country: Belgium • Genre: Pop •

Wel was er even Ivo Van Hove die kwam zeggen dat Claus toch fening van de dichtkunst toegestaan, die een bepaald aantal eigenlijk onze eigen Shakespeare is, in die zin dat hij een schrijver was die als een vellen met waarnemingen hadden kunnen spons allerlei invloeden opzoog en er iets nieuws mee maakte. Hierop Het verschil is natuurlijk wel dat je op zowat elkzij moment van het seizoen hier te verbeterden de toestanden, maar stemden nog steeds lande een stuk van Shakespeare kunt gaan zien.

Naar het toneel van Claus is het lang niet tevredenheid. De regering stelde daarom zoeken. Momenteel spelen De geruchnieuwe enniet wel uitsluitend voor hen, die voor ten, een bewerking door het Toneelhuis van een roman van Claus, en De versie Claus, een de eerste examens reeds geslaagd waren. Om dieterugggegeven, vraag te kunnen beantwoorden, de stukken in de eerste plaats moeten her lezen. Maar blijkbaar zien we meer in het viergroot vel, en hun werd gevraagd, dat ze nu hun waarneminhonderd jaar oude werk van Shakespeare dan in het recente repertoire van een auteur gen opland.

Vervolgens werden deze uit eigen het zouden werk van Claus gedateerd? Gedateerder dan dat van de Engelse bard? Misschien is het probleem wel dat zijn werk niet zozeer te ver ons af staat, vellen opgehaald en andere uitgedeeld, half zovan groot, tot maar integendeel te dichtbij is.

Er is niet genoeg afstand. Niet alleen in tijd, maar hetzelfde doel. En dit werd ook herhaald, er werden steeds ook in ruimte. Het is ditvellen jaar twintig jaar geleden dat Thomas Bernhard overleed. Zie daarover kleinere uitgedeeld. En tenslotte werd slechts diegeGeert Sels, verderop in dit nummer.

Van Bernhard is er altijd wel iets te zien. Vinden nen de openbare uitoefening van de dichtkunst toegestaan, we de inhoud van zijn werk interessanter dan dat van Claus? Of is het eerder een die de meeste waarnemingen op de kortste manier konden vormkwestie? Claus heeft de toets van de vertelde theatervernieuwing jaren tachtig maar met opschrijven. Kin-jeh dat insinds zijndedroom alleen hij en moeite doorstaan.

Het werk van Bernhard heeft die vernieuwing mee gedragen. Naarmate de tijd verstreek, leek steeds meer als niet langeronbekenden ter zake doend bij dat oude Vlaanderen te vanzijn dewerk vier anderen waren geweest. Erwin Jans begint in dit nummer met een reeks bijdragen over de vernieuwing van de Vlaamse toneelliteratuur.

Ik ben benieuwd welke plaats hij Claus daarin zal geven. Colofon Etcetera Tijdschrift voor podiumkunsten Verschijnt vijf maal per jaar: in februari, april, juni, september en december. Een uitgave van Theaterpublicaties vzw, Sainctelettesquare 19, B Brussel, bestuur e-tcetera.

Abonnementen gaan in met het eerstvolgende nummer na ontvangst van de betaling. ISSN State of the Union Hij is een buitenstaander, en toch ook weer niet. Al meer dan twintig jaar is het werk van de Britse auteur en theatermaker Tim Etchells en zijn groep Forced Entertainment met regelmaat op de Vlaamse podia te zien.

Het Theaterfestival vroeg hem om dit jaar de State of the Union uit te spreken. Ik ben blij om hier te zijn, in het bijzonder omdat ik weet dat het zeldzaam is dat een buitenstaander als ik wordt uitgenodigd om te speechen op de opening van Het Theaterfestival.

Misschien waren het de grijze lucht en de regen. Of het gevoel zich op het randje van een gestoorde samenleving te bevinden, een opmerkelijke tendens trouwens bij ons, kleine voormalige koloniale al dan niet internationale mogendheden. Een gevoel alsof alles op het punt staat uit elkaar te vallen. Ik hield er wel van, voelde me er thuis in. Het ontdekken van het bijzondere spanningsveld dat jullie ruimte kenmerkt, soms verwant met de mijne, soms verschillend.

Door de jaren heen besefte ik dat Vlaanderen op cultureel gebied over een uniek landschap beschikt. Natuurlijk is mijn blik die. Wat ik ook zo aangenaam vind is dat jullie naast enkele legendes, vooraanstaande figuren in de hedendaagse praktijk — choreografen, artiesten, theatermakers,… ik hoef u hun namen niet te noemen — ook nog de ruimte hebben voor een hele lichting veelbelovende.

Men gaat er niet van uit dat deze jonge experimentelen bij het bereiken van de duizelingwekkende leeftijd van 30 of 35 wel in stilte de aftocht zullen blazen om zich bezig te houden met activiteiten die voorname dames en heren beter betamen, of dat ze het veld verlaten om zich op pragmatischere zaken te richten, zoals geld verdienen.

Ik zou willen dat we, daar waar ik vandaan kom, dezelfde mogelijkheden hadden. Misschien is het probleem hier een soort van belemmering door de weelde. Te veel. Er is veel werk, er zijn veel artiesten. Het veld is zo groot dat men zich erin kan verliezen. En soms heb je het gevoel dat het zichzelf verliest. Dat het zichzelf opslokt. Tenminste, zolang jullie artiesten voet bij stuk houden en het werk maken dat voor hen van primair belang en wezenlijk noodzakelijk is.

Ik kom hier later op terug. Wanneer ik naar het festival kijk, vermoed ik dat sommige mensen zullen vinden dat de Keuze van dit jaar de definitie van theater in verschillende richtingen uitrekt en onder spanning zet. Ik moet zeggen dat ik dat een goede zaak vind omdat de vraag wat al dan niet theater is me niet echt interesseert. Het haast militair bewaken van de grenzen van de kunstvorm, als buitenwippers die met het verzameld werk van Shakespeare of Pinter in de achterzak proberen te beslissen wie binnen mag en wie buiten moet blijven, is een job die naar ik vermoed niemand van ons wil.

Meer algemeen vind ik zelfs dat de vraag of iets al dan niet kunst is een grensbewakingkwestie is. Alsof er iets zou zijn, kunst genaamd, dat we moeten beschermen tegen besmetting. Dat is simpelweg niet het geval en het heeft ronduit geen enkele zin daarnaar te verlangen in een arena waar we het draaien, kronkelen, reconstrueren en herpositioneren allen — denk ik, hoop ik — hoog in het vaandel dragen.

Hier moeten grenzen flexibel zijn. Easy come, easy go. De bodem mag zich dan wazig aftekenen of onzeker aanvoelen, mogelijk met een modderige onderlaag, maar we kunnen de realiteit van. Ik denk dat ik het festival — of elk festival — nu meer dan ooit zie als een reeks vragen die in de richting van het theater en de performance wordt gegooid. Een in kaart brengen van wat het voorbije jaar heeft gebracht, maar net zo goed een bundel voorstellen, gedachten, speculaties, mogelijkheden.

Hier rondkijkend lijkt er een soort theater in film te zijn, een soort theater van het dagelijkse leven, een theater van inventiviteit en interventie in de straat, een soort theater dat meer op dans lijkt, een soort theater dat gebaseerd is op repertoire, en zelfs een soort theater in theater zelf goed dat te weten.

En zoals gezegd: u zal geen grenswachterinstinct in mij ontwaren. Ik hou van deze meervoudige, open ruimte waarbij mijn houding de volgende zou zijn: kom binnen, ga zitten of blijf staan als u dat verkiest.

Wat gebeurt er? Waar denkt u aan? Deze houding zou wel eens kunnen voortkomen uit het feit dat ik zeer vaak denk dat ik zelfs niet van theater hou. Het is al bij al een nogal absurde bezigheid voor volwassenen, met de kostuums, het van buiten leren van tekst en dat soort zaken. En het gros ervan is zo saai en vloeit al te zeer voort uit een gevoel van eigenwaarde. Bovendien probeert het wanhopig — en dat is wellicht het ergste — om het grootste deel van de tijd te behagen, behalve dan wanneer het de bedoeling is om je goed en wel de dingen te vertellen waarvan je al weet dat ze verschrikkelijk zijn.

Ik heb het moeilijk met theater. Niet enkel mijn theater — misschien kan deze vraag ook als kader dienen voor een groot deel van het werk waarop ik hier wil focussen.

Hoe krijg ik dit kapot? Het is een goede,. Nieuwsgierigheid en vitale wilskracht gemengd met een plezierig zorgeloze veronderstelling dat het ding in zijn ongebroken vorm misschien wel niet zo belangrijk is niet echt waardevol is , of aangedreven door een gezond vermoeden dat het ding genaamd theater wanneer het breekt kan worden vervangen of dat het in zijn gebroken vorm even interessant en bruikbaar, misschien wel interessanter en bruikbaarder kan zijn dan het in zijn originele staat was.

Als ik dus zeg dat ik niet zo van theater hou, kan ik tegelijkertijd zeggen dat ik de afgelopen 25 jaar wel echt heb gehouden van het tot mij nemen van theater, het om en om te draaien, kijkend wat je ervan kan afhalen om het sneller te laten gaan, of wat je eraan kan toevoegen om het op een of andere manier een verandering te laten ondergaan. Een houding als deze — die kan worden omschreven als gezonde oneerbiedigheid — lijkt me belangrijk als vertrekpunt.

Dit om twee redenen. Eerst en misschien ook vooral omdat er in het theater geen overschot aan respect voor muziek bleek te bestaan, hoezeer muziek ook het culturele systeem vastgreep en het omboog of reconstrueerde om te passen bij de behoeftes van het moment. Punk bevatte een pragmatisme en bovenal een energie en zulk een spottend iconoclastische ingesteldheid dat het moeilijk is om er, zelfs nu nog, niet van te houden. Met de punk kwam ook de stelling dat iedereen een voorstel kon doen, wat een bron van inspiratie betekende op zeer uiteenlopende vlakken.

Hoe vaak de muziek op mijn laptop zich ook vernieuwt, verdubbelt, verdrievoudigt, overloopt en muteert, feit blijft dat de beroemde cover van het fanmagazine Sniffing Glue — een ruwe. De tweede reden om terug te gaan naar punk was misschien dat het in het Verenigd Koninkrijk toen voor het eerst — althans wat mijn generatie betreft — mogelijk was om mensen over lokale eerder dan globale ervaringen te horen zingen met stemmen die niet veramerikaniseerd waren.

Het betekende veel voor mij — het was de tijd van de New Wave — dat muziekgroepen uit Manchester, Sheffield of Leeds een realiteit beschreven die niet ver van de mijne lag, met een stem die leek op de mijne. Het is belangrijk dat de dingen ergens vandaan komen, dat ze ontstaan uit een noodzaak, uit een reactie. Ik ben helemaal niet tegen bekwaamheid. Of tegen precisie. Of tegen vakkundigheid. Of tegen techniek.

Maar ik denk dat mijn hart diep vanbinnen voor iets anders klopt. De minnares van een vriend zei ooit tegen me dat ze hem heel leuk vond, dat hij lief was. Ik hou van liefde. Ik bedoel passie. Noodzaak, vitaliteit. We zullen theaters nodig hebben, zoals we ook geen stem, maar stemmen nodig hebben.

Voor ik verderga wil ik nog iets aanstippen, omdat het voor mij aan de basis van alles ligt en het iets is wat al te gemakkelijk wordt vergeten in de specifieke sociale en politieke tijden waarin we ons bevinden. Het is het volgende.

De artiesten waarom ik geef werken in zekere zin voor zichzelf. Ze lopen hun neuzen achterna, hun instinct volgend in een territorium dat ze nog niet kennen en nog niet begrijpen.

Ze doen dit vanuit een vermoeden een veronderstelling, een gok misschien, maar naar mijn mening een redelijke dat wat hen aangrijpt, verstoort, amuseert of fascineert, wanneer het in aanraking komt met een publiek een intense alchemie of een intellectuele chemie zal op gang brengen.

Een ontmoeting die ze ontzettend graag teweeg willen brengen. Wat deze artiesten vooral niet zijn is een comfortabel onderdeel van een economie die de kunsten ziet als sociaal proviand, een uitbreiding van vrijetijdsactiviteiten, lokaas voor toeristen of symbolisch handelsproduct van nationale trots.

Evenmin zijn het — de kunsten en artiesten waar ik om geef — snel aangebrachte socio-politieke pleisters op grote politieke wonden of onderling verwisselbare raderen in de ontluikende machine van de culturele industrie. Ik veronderstel dat we er allemaal een hartig woordje kunnen over meepraten. Zeker in het Verenigd Koninkrijk moet je enigszins kunnen meepraten om geen problemen te krijgen.

Er bestaan overigens wel manieren om aan deze agenda tegemoet te komen. Maar ik denk dat we er niet in de eerste plaats zijn om deel uit te maken van andermans proviand of wat dan ook. Steeds vaker bekijken mensen van buitenaf de podiumkunstensector als een middel om een doel te bereiken: instrumentalistische politici, maatschappelijk werkers, stadsontwikkelaars en economen herinneren ons aan de rol die we te vervullen hebben.

Ik kijk met enige argwaan naar deze uitnodiging om de gaten op te vullen in de ongerealiseerde beloftes van anderen. Ik denk dat we hier in het beste geval volgens onze eigen agenda moeten werken. We zullen ongetwijfeld een theater nodig hebben dat de fratsen in de rij aan een nachtelijke taxistandplaats kan evenaren. En een theater dat niet moet onderdoen voor dat van de straat. Of een theater dat deuren, hoofden, harten of grenzen kan openen met een ernstige onserieusheid of een serieuze onernst.

Een theater dat kan slaapwandelen op een steile rotswand, dat politiek stelling inneemt, of de gebroken straatstenen voor mijn huis kan bewandelen, dat het heeft over de ecologische problemen, of luidop de meest oprechte graffiti van de stad voorleest, of het schreeuwt in alle stemmen van de stad, luidkeels van de daken van de gebouwen.

Ik denk dat we nood hebben aan een theater dat tot de verhalen in al die lange langeafstandstelefoongesprekken kan spreken. We zullen hoogstwaarschijnlijk een theater nodig hebben dat minder bestaat uit enkel blanke kerels.

Als de Verenigde Staten een State of the Union kunnen hebben die uitgesproken wordt door een zwarte president, ben. Theater kan geen monocultuur zijn, kan geen enkelvoudig homogeen iets zijn. Het moet luisteren, bewegen, met serieuze onernst.

Geen twintig maar honderdduizend theaters. Sneller dan de beursdaling Woolworths sloot. Een theater dat nieuwe verhalen en methodes kan openen die het vertikken om rekening te houden met het verleden. Ik denk dat we een theater nodig hebben dat, nadat het is gebroken, slechts gedeeltelijk wordt gelijmd, door diegenen die het nodig hebben en op de manier dat zij het willen. Het maakt niet uit.

We zijn niet verplicht om vast te houden aan iets wat ons niet meer van nut is. We kunnen het best gezien worden als een levend gesprek, een ruwe, wilde bar, een straathoek, als een opening in tijd en ruimte en niet als een museum.

Ik denk dat we een theater nodig hebben dat je een ongemakkelijk gevoel bezorgt over de mensen die naast je zitten, en hen wellicht ook in de war brengt over jou. Omdat we om het best te kijken naar theater en performance samen en alleen zijn, onszelf bewust van onze tijdelijke en veranderende verbondenheid met zowel het podium als de medekijkers, aangesloten bij de groep terwijl zich voor ons een maatschappelijke situatie afspeelt, het gelach, de aandacht, de spanning of het ongemak voelend dat ons collectief aangrijpt, in golven en rimpelingen, in schokken, sprongen en onzekere spiralen of in andere vormen die over de zaal en het podium rollen en flikkeren, maar nog geen naam dragen.

Daar samen zittend strekken we ons uit, osmose, maken we connecties, maar tegelijkertijd voelen we de individuele verschillen tussen ons en diegenen rondom ons, tussen ons en wie op het podium staat.

Want zelfs als we ons verplaatsen en meedrijven met de groep zijn we ons ervan bewust. Dat de groep zelf in elk geval — daar in het theater, zoals overal, in onze steden en straten, in de betrekkingen tussen naties, mensen en staten — altijd een beladen maar noodzakelijk iets is, een verlangen en een probleem, zoals elke vorm van zekerheid. Wie dit weet begrijpt wat politiek theater is, de kern ervan.

We hebben nood aan zulk theater. Of theaters. En veel meer trouwens. Een theater dat een bed voor geliefden kan zijn. Of een balkon van waarop men over de stad kan uitkijken, of een alledaags plannetje met haar straten.

Een theater dat de ogen kan openen van de oorlogsdoden of de levende doden. Een ander theater om in je keel of je hart te steken, allemaal vishaken en scheermessen, en een volgende om in je ogen te steken, verbrande afbeeldingen helderder dan straat- en natriumlampen, en een ander om in je geheugen te steken, om te zeuren en je zorgen te maken, om te draaien en te keren, een bajonet van woorden en afbeeldingen en een ander om op je handen te kleven, niet afwasbaar.

Het bloed van Macbeth of Lavinias om je te wekken of om je dromen te ontregelen. Een theater van de wreedheid is wat Artaud wilde, maar misschien verkiezen we een theater dat niet kan worden voorspeld. Een theater dat je binnenbrengt in een wereld, eerder dan er een te beschrijven.

Of dat je in een situatie plaatst, eerder dan er een te beschrijven. Een theater waarin je belang als kijker van bij het begin een erkend en bekend deel van de performance is.

Een theater dat veeleer aanvoelt als een event. Een theater dat iets vergt. Een theater dat lelijk, onhandig is. Een theater dat houdt van zijn eigen dubbelzinnigheden en onbeslistheden, zijn ongebondenheden.

Een theater dat zeer grappig, belachelijk, absurd kan zijn. Een theater waarin komedie zichzelf niet steeds als komedie bevestigt. Dit laatste is een parafrase van wat de performer Gary Stevens jaren geleden tegen me zei, en ik citeer het nog steeds, altijd opnieuw. Een theater dat een en al bitterheid en rouw is. Een theater dat de pure mogelijkheid van een publiek onmogelijk dreigt te maken, een theater dat de notie van een sociaal contract bezoedelt nog voor het is begonnen.

Of iets veel leukers, met beide voeten op de grond en vriendschappelijk, dat is ook goed voor mij. Een theater dat bloeit op het onstabiele en op het trillende, op het opwindende van levensbeslissingen, op de botsing van verschillende materialen en verschillende verhalen. Een theater dat niet verbergt dat hier, voor je neus, een groep mensen iets aan het doen is, ze zijn mogelijk aan het lezen. Geen vierdewandgedoe. Een theater dat zijn eigen taal bekritiseert terwijl het haar nog gebruikt.

Een theater dat zijn eigen regels lostornt, zijn eigen autoriteit blootlegt. Een theater dat toeschouwers verdeelt. Een theater dat. Een theater dat er constant op uit is zijn eigen grenzen te doorbreken, zich onder te dompelen in performances, installaties, events, leegte.

Een theater dat ervan droomt om iets meer of iets minder dan zichzelf, een theater, te zijn. Of performance dat de ambitie heeft om leven te zijn, om het leven aan te raken, om het te veranderen. Een performance die niet zal worden opgeborgen — ik herinner me doorheen de jaren zoveel performances die scherven, gebaren, lijnen en tijdbommen in me achterlieten.

Een theater dat zijn toeschouwers kan vertrouwen, dat hen niet beledigt door hen dingen te vertellen waarvan ze werden verondersteld om ze zelf uit te zoeken en te vinden. Een theater dat zijn publiek wantrouwt, het uitdaagt. Een theater dat een en al striptease is, alles afpellend, alles openend, alles opensnijdend, alles onthullend, diep gravend.

Een theater dat volledig lach is, lust, overgave, energie, onverschilligheid, veronachtzaming. Een kwetsbaarheid. Een fragiliteit. Een voorwaardelijkheid. Op mensenmaat. Een glibberigheid. Een sfeer van antikunst. De houding van een werkman. Een ruwheid. Een guurheid. Een melancholie. Een hilariteit. Een woede. Een gebrek aan compromis.

Een theater dat aandringt op zijn eigen tijd, dat je in botsing brengt met zijn eigen tijdelijkheid. Een theater zonder begin en zonder einde. Een theater dat mensen is, volledig menselijk, niet zoals een valselijk inclusieve Benetton-advertentie. Ik bedoel allemaal mensen in een sociale dynamiek, als de vurende en terugvurende energie, flirtend, vechtend, kwetsend, verkondigend, verontschuldigend, fluisterend, toevertrouwend, bekennend, klagend, weeklagend, provocerend, grappen makend, samenzwerend, manipulerend.

Ik bedoel mensen vlak voor u, daar, pratend, stoppend, tastend, stappend, en opnieuw sprekend, ademend verdomme, ademend, en kijkend en ademend. Iets is hier zo waardevol, iets waarvan ik denk dat je het nergens anders vindt. Niet tien maar in elk geval twintigduizend theaters met daarbij, misschien belangrijker dan al de rest, dit theater zoals het hier en nu gebeurt, dit verbond en enkel dit.

Ik, ja, en u. Wens er niet boven te staan, wens niets anders of nergens anders te zijn. Wees werkelijk hier en nu zoals u nu ook werkelijk in de stad bent.

Met het lef om te ademen, luister en spreek af en toe, op dit moment, en faal volgens een welbepaalde definitie. Zo heb ik u liever. Open de deuren. Heb geen respect voor de macht van de verwachting. Volg uw neuzen, praat met mensen buiten deze ruimte. Je stond vannacht op om naar het toilet te gaan en ik hoorde je. Even later stond ik zelf op en keek op je neer zoals je daar sliep. Ik zag je ademen. Het is vreemd om iemand anders te zien ademen.

Terwijl ik dat dacht, wenste ik een theater dat even diep en vitaal, dromend of droomloos, zenuwtrekkend of onbeweeglijk is. Voor Het Theaterfestival vertaald door Bart Magnus. De originele Engelse versie kan worden gelezen op www. En wat ik echt meer zou koesteren, en wat we echt meer nodig hebben, meer dan ooit, meer dan al dat glorieuze viersterrenmeesterschap en -succes, zijn de momenten waarop jullie bewaker neervalt en jullie alle houvast verliezen. De momenten met de kracht om te beven.

Hier, nu, in woord of in daad, of in gedachte. Wanneer we het lef hebben om op dit moment adem te halen, en falen. Alsjeblieft, faal voor mij volgens een welbepaalde definitie — ik bedoel: verberg u niet, wees aanwezig. Ik ben ook tegen mezelf aan het praten. Beef, lach een. Veertig jaar geleden: Woodstock luidt het einde van de jaren zestig in. Neil Armstrong zet als eerste mens voet op de maan.

En Jeanne Brabants sticht het Ballet van Vlaanderen. Het heeft te maken met je verbeelding. En verbeelding moet op alle terreinen zichtbaar zijn. Graag, dank u. Water zou fijn zijn. Ze gaat naar de keuken en komt terug met een glas water Wat mooi! Het komt uit Denemarken. In gingen we daar eens naartoe met de leerlingen van de balletschool. Er liep op dat moment een permanente over binnenhuisarchitectuur.

Je kon tijdens het bezoek een exemplaar van dat glas kopen. Die tentoonstelling was een ware ontdekking. Ze hadden daar allemaal gordijnen in oranje of geel. Heel plezante kleuren. Terwijl wij op dat moment nog met donkerbruine en grijze gordijnen zaten.

Zij maakten ons ervan bewust dat je beter kunt wonen dan wij op dat moment deden in die negentiende-eeuwse woningen van ons. De rest van de tijd zaten we in de keuken. Ze hebben ook veel betekend op het vlak van lichaamsverzorging.

In was ik eens als jurylid te gast in Finland. De Finnen hebben allemaal een boot. Ze ontvangen mensen graag thuis. Dan moet je eerst in de. Vervolgens ga je zwemmen. Dan krijg je eten.

Zij bouwen continu aan hun lichaam. Bij ons is dat juist nog veel slechter geworden dan vroeger. Dat heeft te maken met de toegenomen welvaart van de mensen. Ik herinner me verschillende uitreikingen van schoolprijzen waarbij ik ook aanwezig was als jurylid.

Die vonden plaats in de Stadsfeestzaal in Antwerpen. Schitterende evenementen, compleet met de Filharmonie en dansen. Wij zaten in de rotonde, omringd door prachtig rood tapijt en trappen die de hoogte in gaan. Voor lezen, voor schrijven, wetenschappen, biologie, enzovoorts. Ik vroeg mij dan altijd af: waar is die leraar lichamelijke opvoeding? Want de uren die ze voor dat vak hadden gekregen, hadden blijkbaar minder hun vruchten afgeworpen.

De kinderen konden alles goed, behalve bewegen en goed rechtop staan. Ze hadden ook de cultuur niet om hun lichaam te onderhouden. Die ommezwaai in levensstijl moet ik bij ons nog altijd zien gebeuren.

Onze hele bevolking heeft niet de juiste lichaamsethiek. Wij hebben blijkbaar die nood niet. Er is ook niet zoiets als lichaamseducatie. We krijgen een beetje gymnastiekles op school, en eens we die verlaten hebben, houdt het op. Terwijl deze vorm van dagelijks. Foto E. Als ik iemand een verjaardagskaartje stuur, ga ik altijd op zoek naar iets waarmee ze kunnen lachen, of waarover ze kunnen nadenken. Mijn kinderen zijn ook zo.

Mijn zoon was in de paasvakantie in Portugal. Hij stuurde me een kaartje met een foto van een kapper. Ik heb daar zo goed mee gelachen! We moeten proberen een stempel te drukken op wat we doen via wat we aandoen, vind ik. Als je je mooi aankleedt, voel je je ook goed. Bij mij thuis hadden we vroeger veel modemagazines. Die hebben me veel geholpen. Ook voor dansers is dat belangrijk. Ik heb het vaak voorgehad dat dansers in mijn bureau langskwamen om kleren te komen passen en naaien.

Zo heb ik bijvoorbeeld geleerd dat je een taille altijd iets lager moet zetten in een jurk, want anders kun je je arm niet goed omhoog doen. Dan kruipt die taille te ver omhoog. Ook moet je een zware danser niet in wit kleden, maar in zwart.

Dan lijkt die toch al een beetje slanker. Zo komen de lijnen die ze trekken mooier uit. De lijn van een zware danser zie je minder goed. Wacht, ik zal het je laten zien. Ze neemt de foto erbij van Aki Saito die in Etcetera gepubliceerd werd. In een ongetraind lichaam is die spier hier ze wijst naar de kuit-knieverbinding niet proper.

Ik vergelijk het altijd met de stoven van vroeger. Een stoof heeft een buis die de muur ingaat. Wanneer de warmte door die buis gaat, wordt de lucht errond warm. Je ziet hoe de lucht boven de buis grillig begint te trillen.

Ze maakt geen rechte lijnen. Een goede danser moet wel rechte lichaamslijnen maken. Je moet het effect daarvan op het publiek niet onderschatten. Ze voelen het feilloos aan als de lijnen niet kloppen.

We zouden er de sociale economie mee helpen. Als ouderen alleen al hun voorbuiging konden behouden, zouden we al een heel stuk verder staan. Zo kunnen ze dingen blijven oprapen. Dat vooroverbuigen is een accessoire dat men zijn hele leven zou moeten behouden.

En als je goed in je vel zit, uit zich dat op andere fronten. Hetzelfde met kleding. Als ik wegga, nu. Ik heb het eerlijk gezegd moeilijk met die vorm van lichaamsnormering. Het is een norm die domweg niet voor iedereen haalbaar is, alle talent ten spijt.

Deze keer met een balletklas. Sommigen waren letterlijk weggeteerd. Eetproblemen enzo… Ja, dat is natuurlijk wel vreselijk. Maar weet je. Les met Kurt Jooss, Dansensemble Brabants, Foto Louis Van Cauwenbergh. Ik was laatst bij De Laatste Show. Stany Crets was er toen ook. Een korte, gestuikte man.

Hij vertelde dat hij tijdens zijn opleiding aan Herman Teirlinck balletlessen volgde. Ik was daar niet goed van. Het was eruit voor ik het wist. Als je duizend kinderen hebt en je haalt er vijf uit, dan is dat al goed. Ook voor het beroep en de omstandigheden ervan. En laten we eerlijk zijn: danser is een jong beroep.

Ik heb tot een lichaam zoals het jouwe gehad. Toen kreeg ik borst- en lymfeklierkanker. Sindsdien niet meer. Ik heb het moeilijk met de fysieke veranderingen die daar het gevolg van zijn. Want als je in staat. Alles gaat achteruit. Ik denk vaak: ik moet snel zijn. Anders is het allemaal voorbij. Houdt dat u veel bezig? Doordat mijn gezondheid nu wat sneller achteruit gaat, ben ik erg met mijn tijd bezig. Ik kan niet alles meer doen wat ik vroeger kon. Wat doet u bijvoorbeeld niet meer? Ik kan nu op momenten dingen laten voorbijgaan die ik vroeger nooit zou hebben laten passeren.

Ik kan bijvoorbeeld niet leven in wanorde. Ik probeer dan in mijn huis een ordelijke wanorde te maken. Want er moet een zeker werkritme zijn.

Weet je, het is zoals met werkprocessen. Daarin heb je ook fases van orde en degelijkheid. Die zijn nodig om iets af te maken. Het duurde maanden voor ik er pas echt aan begon. Ik moest eerst zelf klaar zijn. De muziek duizendmaal horen. Die vrouw die in brand staat, met al die laatjes op haar lichaam? Zo was het met mij. Ik kan hem helaas niet echt verstaan, daarvoor praat hij te plat maar hij rapt met veel kracht en emotie.

Eens kijken of ik dit plaatje ergens kan vinden. CHIEP crew. Hij is zelfs te koop in de Fnac, dus dat moet wel lukken. Markeer dit bericht als mijn persoonlijke mening of recensie van dit album. Let op : In verband met copyright is het op MusicMeter.

Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Navalny, een van de grootste critici van president Vladimir Poetin, werd zaterdagochtend rond Anderhalf uur eerder was hij met een speciaal ambulancevliegtuig geland op de luchthaven Tegel in Berlijn.

Daar zal hij verder behandeld worden voor de coma waar hij in beland is sinds hij donderdag onwel werd op een vlucht naar Moskou. Volgens zijn team werd hij vergiftigd, Russische artsen ontkennen dat. De politicus raakte donderdag bewusteloos aan boord van een vliegtuig, op weg naar Moskou. Volgens berichten zou de thee die hij voorafgaand aan de vlucht dronk vergiftigd zijn.



Sitemap

Thrown Back A Middle Finger - Robby C The Infamous* - The Real Life E.P. (CD), Symphonies Of Wind Instruments - Igor Stravinsky - Works For Instrumental Ensembles (Vinyl, LP), Here Come The Martians Martians - Jonathan Richman - For All The Modern Lovers (Vinyl, LP), Rauchen Im Wald Ist Verboten - Bonny St. Claire* - Rauchen Im Wald Ist Verboten / Der Sohn Vom Bäcke, My Girl - Madness - My Girl (Vinyl), Humor - Stormtroopers Of Death - Kill Yourself - The Movie (DVD, Album), Rapmatics (Instrumental), Nuages - Debussy*, Philharmonia Orchestra*, Ambrosian Singers*, Michael Tilson Thomas - La Mer • Noc, Tears Fell, Silent Star - Hudson-Ford - Free Spirit (Vinyl, LP, Album), Why Me? (12 Mix) - Irene Cara - What A Feelin (CD, Album), Danse - Damien Jourdan - Orchidées (CD, Album), Mediamente Mona - Herman Medrano - Mediamente Mona (CD, Album), Soft Winds - Kenny Burrell / Jimmy Smith - Blue Bash! (Vinyl, LP, Album) Spit Or Swallow - SDH (3) - Mess It Up! (CD, Album)

8 Comments

  • May 13,  · Ne Stap Verder Andy Sierens aka Vijvenveertig Hip-Hop/Rap · Preview SONG TIME Mijn Leven. 1. PREVIEW Thuiskomen (Met Bart Peeters) PREVIEW Leven Op de Tast (met Andy Sierens Aka Vijvenveertig) iRRi & Hugo. 4. PREVIEW.
  • Jan 19,  · Mijn Leven. 1. Ne Stap Verder Andy Sierens aka Vijvenveertig Zakenman Yes-R Het Land Van Lange Frans & Baas B Slaap + Oew Oew - EP The Opposites BoyToy - EP D1ce Petje Af.
  • ANDY SIERENS A.K.A. VIJVENVEERTIG - NE STAP VERDER (ALBUM) Year: CD Evil Penguin LCM (be) TRACKS: 11/05/ CD Evil Penguin LCM [be] / EAN 1. Andy Sierens A.K.A. Vijvenveertig feat. Hooverphonic - Mijn leven Mijn leven (Andy Sierens A.K.A. Vijvenveertig feat. Hooverphonic) Open einde.
  • Explore releases from Andy Sierens at Discogs. Shop for Vinyl, CDs and more from Andy Sierens at the Discogs Marketplace. Hooverphonic - Mijn Leven (Single) 2 versions Sell This Version: 2 versions: EPR , LCM Andy Sierens: Ne Stap Verder ‎ (CD, EP) Evil Penguin Records, Evil Penguin Records: EPR , LCM
  • Scopri Ne Stap Verder di Andy Sierens aka Vijvenveertig su Amazon Music. Ascolta senza pubblicità oppure acquista CD e MP3 adesso su india-web.net
  • Ne Stap Verder. lekker winkelen zonder zorgen. Gratis verzending vanaf 20,- ; Bezorging dezelfde dag, 's avonds of in het weekend*.
  • Mijn leven (Andy Sierens A.K.A. Vijvenveertig feat. Hooverphonic) More Moving Music Box My Autumn's Done Come My Child Nirvana Blue No More Sweet Music Norwegian Stars Nr 9 (Hoover) On And On One One Two Three One Way Ride Opium Others Delight Out Of Sight Out Of Tune Paranoid Affair Pink Fluffy Dinosaurs Plasticine.
  • Andy Sierens is eind overleden aan kanker, veel te jong. En ondanks ik alleen maar Open Einde ken denk ik dat hij een zeer talentvolle rapper was. Ik kan hem helaas niet echt verstaan, daarvoor praat hij te plat maar hij rapt met veel kracht en emotie. Eens kijken of ik dit plaatje ergens kan vinden.

Leave a Reply